Het koperen beeldje

Een avond bij kennissen, nu alweer een jaar of 30 geleden. En ik zal die avond nooit vergeten en ik wil hem graag hier delen.
Na een lekker etentje zaten we uit te buiken met koffie. Ik vertelde dat ik dat kleine, koperen beeldje wat op de schoorsteen stond, intrigerend vond. Deze kennissen wisten vaag wel iets van mijn ESP-gevoelens en zodoende gaf de vrouw des huizes mij het beeldje in handen. Het was een glimmend ding van een centimeter of zeven hoog en stelde een mannetje voor. Ik vond de stijl ietwat vreemd, ik herkende dat niet.
Op het moment dat ik m'n ogen dichtdeed en me open stelde, was het alsof ik een andere wereld werd ingezogen. Ik 'zat' opeens in een meterslange, zeer smalle kajak (?), boot(?) op een stromende rivier. Er zaten mannen voor me en achter me, ze roeiden en stuurden de boot met zorg over de rivier. Aan weerskanten was hoog opgroeiende vegetatie; bomen, struiken, dicht woud. Ik voelde een klamme hitte en ik hoorde vreemde geluiden. Af en toe was er een stroomversnelling en ik hoorde het water ruisen..
Het beeld wijzigde opeens; ik zat in een wiegende, schommelde kist en het duurde lang, heel lang... Weer een wijziging: ik zat in dezelfde kist, maar nu op een ietwat schommelende boot. Daarna volgde een rit in een trein en opeens stond ik op die schoorsteenmantel...

Ik vertelde dit alles aan onze vrienden terwijl ik de film voor m'n ogen zag afspelen. Of liever gezegd: het verhaal waarin ik zat; het was gewoon in 3-D, voor mij.

Ze trokken ietwat wit weg en zeiden niets. Tot ze begonnen te vertellen: het beeldje was een cadeautje van een bevriende pater. Deze man was uit centraal Afrika terug naar Nederland gekomen, en het beeldje kwam van zijn standplaats, ergens diep in de Afrikaanse jungle. Hij had wat presentjes voor familie en vrienden meegenomen, in een grote kist, samen met z'n -weinige- bezittingen. Ze hadden het beeldje net een week in huis; de pater was sinds twee weken weer in Nederland.

De kist, met daarin dit beeldje, was eerst in een prauw geladen, bij het dorp waar hij een aantal jaren had gewoond. De prauw voer naar een grotere stad. Daar was de kist overgeladen op een vrachtwagen en die was naar het noorden gereden. Eerst over slechte wegen (het heftige geschommel), daarna door de Sahara over iets betere wegen (pistes die best berijdbaar zijn, weet ik uit eigen ervaring, jaren later) Daarna volgde een overtocht per boot naar een Franse haven, daarna volgde een treinreis.
Ik had een aardige beschrijving gegeven van de reis van het beeldje. Voor mij was het een snelle vakantie, een mooie reis door Afrika, letterlijk in geuren, kleuren en geluiden!