De treincontrole

Wederom een avond bij kennissen; dezelfde als waar ik al eerder over schreef.

Ik kreeg een foto. Een oude zwart-witfoto van een ietwat nors kijkende man. Na een minuutje ontspanning en "me laten gaan" stond ik opeens op een ondergrond van grind. Ik stond naast een trein. Het was een rangeerterrein, zag ik. Er stonden meer treinen en ik 'wist' dat ik nog aardig wat werk te doen had. Het was een donkere, frisse en mistige nacht. In feite WAS ik de man van de foto. Ik voelde dat ik niet zo jong meer was en dat ik teveel rookte. 

Ik had een stel zware werkschoenen aan, ik had een zware werkbroek aan en een dikke, stoffen beige jas. In m'n ene hand had ik een dunne, metalen hamer met een lange steel vast, en in m'n andere hand een zware, ouderwetse lantaren met een hengsel. Een soort olielamp leek het wel. Het gelige licht scheen naar voren.

Ik liep langzaam langs de trein en bij elk metalen treinwiel gaf ik op een bepaalde plek op het wiel een tik met die hamer. Ik sloeg niet hard maar ook niet zacht; het was een zeer geroutineerde klap. Dat gaf een speciaal geluid en ik luisterde erg goed naar de klank van de tik. Dat was m'n werk; luisteren of de tik van de hamer misschien 'dof' klonk, wat zou kunnen wijzen op haarscheurtjes in het wiel...

Als ik twijfelde gaf ik nog een tik. Bijna altijd wist ik dat het wel goed zat. Slechts heel af en toe zou de toon anders klinken, en dan moest dat gemeld worden. Het wiel moest dan vervangen worden...

Ik maakte me los van het beeld en vroeg aan onze kennis of wat ik tijdens mijn "reisje" had verteld, klopte. Hij knikte en vertelde dat zijn vader lang bij het spoor had gewerkt en dat één van zijn taken was, de wielen op breuk controleren. Vaak 's nachts, als er niet gereden werd en de treinen opgesteld stonden op rangeerterreinen. De lantaren is waarschijnlijk een oude carbidlantaren geweest. 

Al met al vonden we dit een indrukwekkend en zeer gedetailleerd reisje, wat ik had gemaakt. Het was een intense ervaring om opeens een ouder iemand te zijn en om dan zo een paar minuten uit zijn werk mee te kunnen maken. Geen idee hoe dit alles in z'n werk ging. Het mechanisme is me een groot raadsel waar ikzelf hooguit enige ideeën over heb. Maar ik vond het geweldig mooi...

Delfts blauw in Limburg...

We waren weer op bezoek bij kennissen; dezelfde waarvan ik hun koperen beeldje had "gescand".  Na de koffie gaf zij mij een foto. Er stond een man op en de foto was wat gekreukeld. Ezelsoren. Altijd zonde, vind ik. Hij had tussen andere foto's gezeten, 'voelde' ik. "Klopt, ik heb hem pas vanmiddag uit de doos gehaald!" zei ze. Meteen maar even gezegd dat ze dat liever een paar dagen eerder doet; nu krijg ik veel 'ruis' binnen. Dat had ik al eens eerder ervaren.

Ik wist niet veel van onze gastvrouw. Waar ze geboren was, waar ze haar jeugd had doorgebracht, wist ik niet. Wie de man op de foto was, wist ik ook niet.

Het duurde even voordat ik "iets" zag, toen ik de foto in m'n handen had. Foto's die tussen andere foto's zaten geven vaak een blokkade; het is net alsof je door een stapeltje fotonegatieven heen kijkt. Daar is weinig van te maken; je ziet afbeeldingen door elkaar. En zo voelt het met deze foto net zo. Eigenlijk wilde ik het al opgeven.

Maar plotseling stond ik op een glooiende heuvel, op kort gras. Bomen in de verte, en een meter of 200 van me af, aan de voet van de heuvel, stond een witgekalkt vakwerkhuis. De balken waren zwart, het dak was met riet gedekt.  Er was een soort tuin bij, met wat bloemen. Dahlia's en rozen, zag ik.

De voordeur was opvallend laag. Iedereen die het huis binnen zou gaan, zou moeten bukken. De vloer van het huis was lager gelegen dan de grond buiten. Het viel echt op. Ik ging naar binnen en het eerste wat opviel was de vloer. Die was van aangestampte leem, met bij een haard, links van me, wat grotere plavuizen van roodachtig aardewerk.  Ik stond in de deuropening en 'keek' om me heen. Er stond een ronde, houten tafel met vier stoelen er omheen. Van die typisch boerenstoeltjes; rietgedekt en echt van die stoeltjes waar je het hooguit een half uur op uithoudt, daarna moet je naar de fysiotherapeut... Boven de tafel hing een grote olielamp aan een ketting. De ketting zat aan een grote dwarsbalk vast. Een oude lamp, zo'n ding met allerlei frutsels en krullen eraan. Het was een bedompte ruimte, ook door de stoffige vloer.

Wat echter het meest opviel, was de enorme, kamerbrede, houten pronkkast, meteen rechts van de deuropening. Een grote kast, bijna tot aan het plafond, met veel glazen deurtjes. Mooi, glimmend gepoetst hout. En de kast stond helemaal vol met Delfts Blauw. Een mooie collectie. Borden, kopjes, schalen, vazen, van alles stond er in die kast. Die enorme, massieve, glimmende kast, keurig opgepoetst, stond in schril contrast tot de rest van het interieur.

Ik kon het niet best plaatsen allemaal en dacht dat m'n fantasie met me op de loop was gegaan, want een Limburgs huis met een kast vol aardewerk vond ik wel een vréémde combinatie. Toch bleek het prima te kloppen. Ik had namelijk heel exact het huis van haar grootouders beschreven. Die woonden in dat huis, ergens in Zuid-Limburg, en als belegging en een beetje als hobby hadden ze heel veel Delfts Blauw aangeschaft. En dat stond inderdaad in een enorme kast.

Onze gastvrouw was er als klein kind wel geweest. Ze vertelde dat wat ik beschreef, klopt. Ze was inderdaad afkomstig uit Zuid-Limburg maar was in haar tienerjaren met haar ouders naar het westen van het land verhuisd; meer kans op werk voor haar vader...

De man van de foto kwam totaal niet "in beeld". Er was niemand in de woning, toen ik er "was". Het was voor mij voor het eerst dat ik in een echt authentiek Limburgs vakwerkhuis stond. Ik wist op dat moment zelfs niet dat Limburg dergelijke huizen rijk was..! Ik dacht dat dat meer bij Duitsland hoorde, dus ik had wat geleerd, tijdens die avond. :)
Vele jaren later, tijdens een korte vakantie aan Zuid-Limburg, zagen we veel van dergelijke huizen, daar. En ik moest nog vaak aan die avond denken, en vroeg me dan af of deze huizen een harde vloer hadden, of óók zo'n stoffige lemen vloer...

Een verrotte trede.

We hadden weer een bijeenkomst van het groepje mensen, een herfstige avond, jaren geleden.

Het was pauze, we dronken een bekertje koffie buiten. Een mevrouw kwam naar mij toe en vroeg me of ik haar hanger eens wilde vasthouden om te kijken of ik "iets" zou doorkrijgen. Natuurlijk wilde ik dat wel; ik had nog nooit een hanger, ring of sieraad "gevoeld"... Het was nieuw voor mij en iets nieuws is altijd leuk en intrigerend.

Ook van deze dame wist ik niets. Ik wist geen naam, niet waar ze woonde, niets van haar persoonlijke leven, helemaal niets.
De ketting was een lichtblauwe, peervormige, in facetten geslepen halfedelsteen van zo'n twee centimeter, met een gouden ketting. Best een mooi ding.
Ik concentreerde me en stond opeens in een ruime woonkamer. Ik stond voor twee grote deuren met glas er in. Van die openslaande tuindeuren. Ik keek uit op een tuin; gras in het midden, borders met wat planten aan weerszijden. Niet mijn type tuin... De tuin was een meter of zes breed en zo'n 15 meter diep.  Ik "wist" dat het gras zompig was; de tuin lag hooguit 20 centimeter boven de grondwaterspiegel. Er was achteraan een sloot te zien, en dat water stond aardig hoog.
Ik vertelde dit aan de dame en ze beaamde dat ze zo woonde. Een oud huis aan de rand van stad, met uitzicht op weilanden. Meer zei ze niet en ik ging door met "kijken". Ik richtte m'n blik naar de plek net buiten die tuindeuren en zag een brede, houten trap, wit geschilderd. De houten trap had drie treden en was een meter of drie breed. Ik keek nog eens goed en "zag" toen dat de onderste trede van de trap aan de linkerkant behoorlijk doorgerot was. Dat was nauwelijks zichtbaar omdat er vaak overheen geverfd was. De verf voorkwam dat de rotting zichtbaar was. Maar ik "wist" dat de traptrede op die plek geen mens meer kon dragen en dat een persoon er bij belasting doorheen zou gaan, met alle gevolgen van dien.
Ik vertelde dit en vroeg haar om mij de volgende keer te vertellen of het klopte wat ik zag, en ik gaf haar ketting terug.

Twee weken later sprak ik haar weer. Ze vertelde dat een timmerman de trede had vervangen en dat het precies klopt; de trede was, omdat de tuin altijd vochtig was door die hoger grondwaterspiegel, inderdaad doorgerot. Ze bedankte me nog voor het "zien"...

Het koperen beeldje

Een avond bij kennissen, nu alweer een jaar of 30 geleden. En ik zal die avond nooit vergeten en ik wil hem graag hier delen.
Na een lekker etentje zaten we uit te buiken met koffie. Ik vertelde dat ik dat kleine, koperen beeldje wat op de schoorsteen stond, intrigerend vond. Deze kennissen wisten vaag wel iets van mijn ESP-gevoelens en zodoende gaf de vrouw des huizes mij het beeldje in handen. Het was een glimmend ding van een centimeter of zeven hoog en stelde een mannetje voor. Ik vond de stijl ietwat vreemd, ik herkende dat niet.
Op het moment dat ik m'n ogen dichtdeed en me open stelde, was het alsof ik een andere wereld werd ingezogen. Ik 'zat' opeens in een meterslange, zeer smalle kajak (?), boot(?) op een stromende rivier. Er zaten mannen voor me en achter me, ze roeiden en stuurden de boot met zorg over de rivier. Aan weerskanten was hoog opgroeiende vegetatie; bomen, struiken, dicht woud. Ik voelde een klamme hitte en ik hoorde vreemde geluiden. Af en toe was er een stroomversnelling en ik hoorde het water ruisen..
Het beeld wijzigde opeens; ik zat in een wiegende, schommelde kist en het duurde lang, heel lang... Weer een wijziging: ik zat in dezelfde kist, maar nu op een ietwat schommelende boot. Daarna volgde een rit in een trein en opeens stond ik op die schoorsteenmantel...

Ik vertelde dit alles aan onze vrienden terwijl ik de film voor m'n ogen zag afspelen. Of liever gezegd: het verhaal waarin ik zat; het was gewoon in 3-D, voor mij.

Ze trokken ietwat wit weg en zeiden niets. Tot ze begonnen te vertellen: het beeldje was een cadeautje van een bevriende pater. Deze man was uit centraal Afrika terug naar Nederland gekomen, en het beeldje kwam van zijn standplaats, ergens diep in de Afrikaanse jungle. Hij had wat presentjes voor familie en vrienden meegenomen, in een grote kist, samen met z'n -weinige- bezittingen. Ze hadden het beeldje net een week in huis; de pater was sinds twee weken weer in Nederland.

De kist, met daarin dit beeldje, was eerst in een prauw geladen, bij het dorp waar hij een aantal jaren had gewoond. De prauw voer naar een grotere stad. Daar was de kist overgeladen op een vrachtwagen en die was naar het noorden gereden. Eerst over slechte wegen (het heftige geschommel), daarna door de Sahara over iets betere wegen (pistes die best berijdbaar zijn, weet ik uit eigen ervaring, jaren later) Daarna volgde een overtocht per boot naar een Franse haven, daarna volgde een treinreis.
Ik had een aardige beschrijving gegeven van de reis van het beeldje. Voor mij was het een snelle vakantie, een mooie reis door Afrika, letterlijk in geuren, kleuren en geluiden!

Een jaren '20-woning

Er kwam tijdens een avondbijeenkomst een oudere dame naar mij toe. Ik kende haar niet, had haar ooit wel eens gegroet maar nog nooit echt gesproken. Ze had een foto in haar handen. Ze keek wat weifelend, aarzelde even maar trok iets van stoute schoenen aan en vroeg met een timide stem of ik eens naar haar foto wilde "kijken". Ik was natuurlijk al geruime tijd bekend met het principe wat op de bijeenkomsten werd gehanteerd: er was een 'medium' wat een keuze maakte uit een tafel vol foto's, soms met wat voorwerpen, zoals kettinkjes of ringen, erbij.
Deze dame kwam na afloop van de bijeenkomst naar me toe. Haar foto was niet door het medium gekozen en ze had de foto dus weer van de tafel gepakt. Ze vroeg me of ik haar foto eens wilde 'bevoelen' om eens te kijken of ik wat "doorkreeg", zoals ze het noemde. Met dat "doorkrijgen" werd bedoeld dat overledenen informatie doorgaven aan een medium, zodat het medium die 'boodschap' dan aan de gesprekspartner kan doorgeven. Toen, en ook nu nog steeds, wist ik niet of ik mijn verkregen informatie wel van een overledenen kreeg, of dat er een ander mechanisme werkzaam was. Ik blijf volhouden dat de eenvoudigste verklaring meestal de beste is...

Ik vertelde mevrouw dat ik dat natuurlijk eens wilde proberen, maar dat ik niets kon garanderen. Ik was een beginner. Toch wilde ze dat ik het eens probeerde. We gingen even apart staan, want zo'n proces wordt wel erg moeilijk als men met kopjes koffie langs je heen probeert te komen, keuvelend over kleinkinderen en de naderende vakantieperiode...

De foto was een zwart-witfoto, ik denk een jaar of 30 oud. Hij liet een oudere man zien, keurig in driedelig kostuum. Op de achtergrond wat ramen van een huis, een plant op een tafeltje. Hij zat in een ouderwetse fauteuil.
Op het moment dat ik de foto vastpakte was het alsof ik de kamer die op de foto stond, "ingezogen" werd. Opeens stond ik in die kamer en kon om me heen kijken. Ik praatte over het huis; een oud, jaren '20 huis. Het voelde benauwd aan. Nogal somber, hoge ramen, hoog plafond, lange, stoffen gordijnen. Ik "hoorde" een pendule tikken. De man zat op de stoel en rookte een behoorlijk dikke sigaar. Witgrijze rookwolken trokken de kamer in en vulde deze met een onaangenaam rookgordijn.
Ik beschreef haar de kamer, vertelde over het rookgordijn, beschreef de kamer. Ik zei haar dat ik een situatie zag van minstens 30 jaren geleden, en dat ik het onwaarschijnlijk vond als de man nog leefde. Om te zeggen dat hij allang overleden was -wat ik voelde- vond ik namelijk wel erg bot en ik wilde het voorzichtig brengen...
Ik zag dat haar ogen vochtig werden. Ze vertelde dat dat hun eerste huis was en dat de man inderdaad al een jaar of tien geleden was overleden. De beschrijving van het huis klopte helemaal. Ze had altijd een hekel gehad aan de bedompte sfeer van het huis, en omdat ze nu alleen was had ze het huis een jaar of acht later verkocht. Maar ze had een afspraak met de man gemaakt. Een afspraak over de dood heen. Meer zei ze niet, maar ze vroeg of ik me eens op die afspraak wilde concentreren.

Ik nam de foto weer in m'n handen en liet maar komen wat er komen kon. Het is een soort "luisteren",  weet ik. Je gedachten, je hersenspinsels opzij zetten. "In alpha gaan" noemen ze het wel eens, of "meditatief voelen". Er zijn veel woorden voor, maar de woorden geven zelden goed het mechanisme weer.
Opeens zag ik dezelfde kamer, maar nu stond de man breed lachend met z'n rug voor de hoge ramen. De hele kamer was opeens gevuld met bossen fresia's. Blauwe, witte, roze, rode fresia's. En ik rook ze. Het was een heel sterke geur en de man lachte een brede glimlach en had z'n arme wijd uitgespreid, alsof hij al die bloemen weggaf. Het was een surrealistisch beeld; die man met z'n dikke sigaar en een kamer vol fresia's. Ik snapte er niets van.

Ik vertelde mevrouw maar gewoon wat ik zag -en wat ik rook. Ze begon zachtjes te huilen en pakte een zakdoekje uit haar tasje. "We hadden afgesproken dat xxx (ze noemde een naam) na z'n dood een teken zou geven. En omdat ik zo van fresia's hou, spraken we af dat hij me fresia's zou geven als het mogelijk was... Ik beschouw dit als een teken van hem!"

We namen afscheid en ik stond een beetje beduusd te kijken. Had ik nou een boodschap van een overleden echtgenoot gekregen en die doorgegeven, of had ik een soort onbewuste telepathische connectie gekregen met het geheugen van die mevrouw...? Geen idee. Maar we hadden allebei een paar geweldig mooie, voor haar troostrijke minuten beleefd. Minuten die ik nooit zal vergeten, want het was of ik een andere wereld was binnengestapt. Heel vreemd, maar erg boeiend... En het was het begin van meer van dit soort "reisjes"...

Buitenzintuiglijke waarnemen - hoedan?!

ESP (extra-sensory perception) oftewel buitenzintuiglijke waarneming  is iets wat mij al sinds m'n 25e fascineert. Via een kennis werd ik gewezen op het bestaan van een groep mensen die zich onder meer met ESP bezig hield. Ik werd lid van die groepering. Er waren regelmatig bijeenkomsten en op een gegeven moment ben ik zelf eens gaan proberen of ik wat "zag" of "voelde" als ik een foto of een voorwerp in m'n handen had. Van een aantal van die sessies wil ik hier verslag doen. Ik hoop dat er vanaf nu -2019-, vele jaren later, een vervolg op dergelijke waarnemingen kan komen, want het blijft een fascinerend iets!