Een verrotte trede.

We hadden weer een bijeenkomst van het groepje mensen, een herfstige avond, jaren geleden.

Het was pauze, we dronken een bekertje koffie buiten. Een mevrouw kwam naar mij toe en vroeg me of ik haar hanger eens wilde vasthouden om te kijken of ik "iets" zou doorkrijgen. Natuurlijk wilde ik dat wel; ik had nog nooit een hanger, ring of sieraad "gevoeld"... Het was nieuw voor mij en iets nieuws is altijd leuk en intrigerend.

Ook van deze dame wist ik niets. Ik wist geen naam, niet waar ze woonde, niets van haar persoonlijke leven, helemaal niets.
De ketting was een lichtblauwe, peervormige, in facetten geslepen halfedelsteen van zo'n twee centimeter, met een gouden ketting. Best een mooi ding.
Ik concentreerde me en stond opeens in een ruime woonkamer. Ik stond voor twee grote deuren met glas er in. Van die openslaande tuindeuren. Ik keek uit op een tuin; gras in het midden, borders met wat planten aan weerszijden. Niet mijn type tuin... De tuin was een meter of zes breed en zo'n 15 meter diep.  Ik "wist" dat het gras zompig was; de tuin lag hooguit 20 centimeter boven de grondwaterspiegel. Er was achteraan een sloot te zien, en dat water stond aardig hoog.
Ik vertelde dit aan de dame en ze beaamde dat ze zo woonde. Een oud huis aan de rand van stad, met uitzicht op weilanden. Meer zei ze niet en ik ging door met "kijken". Ik richtte m'n blik naar de plek net buiten die tuindeuren en zag een brede, houten trap, wit geschilderd. De houten trap had drie treden en was een meter of drie breed. Ik keek nog eens goed en "zag" toen dat de onderste trede van de trap aan de linkerkant behoorlijk doorgerot was. Dat was nauwelijks zichtbaar omdat er vaak overheen geverfd was. De verf voorkwam dat de rotting zichtbaar was. Maar ik "wist" dat de traptrede op die plek geen mens meer kon dragen en dat een persoon er bij belasting doorheen zou gaan, met alle gevolgen van dien.
Ik vertelde dit en vroeg haar om mij de volgende keer te vertellen of het klopte wat ik zag, en ik gaf haar ketting terug.

Twee weken later sprak ik haar weer. Ze vertelde dat een timmerman de trede had vervangen en dat het precies klopt; de trede was, omdat de tuin altijd vochtig was door die hoger grondwaterspiegel, inderdaad doorgerot. Ze bedankte me nog voor het "zien"...