Delfts blauw in Limburg...

We waren weer op bezoek bij kennissen; dezelfde waarvan ik hun koperen beeldje had "gescand".  Na de koffie gaf zij mij een foto. Er stond een man op en de foto was wat gekreukeld. Ezelsoren. Altijd zonde, vind ik. Hij had tussen andere foto's gezeten, 'voelde' ik. "Klopt, ik heb hem pas vanmiddag uit de doos gehaald!" zei ze. Meteen maar even gezegd dat ze dat liever een paar dagen eerder doet; nu krijg ik veel 'ruis' binnen. Dat had ik al eens eerder ervaren.

Ik wist niet veel van onze gastvrouw. Waar ze geboren was, waar ze haar jeugd had doorgebracht, wist ik niet. Wie de man op de foto was, wist ik ook niet.

Het duurde even voordat ik "iets" zag, toen ik de foto in m'n handen had. Foto's die tussen andere foto's zaten geven vaak een blokkade; het is net alsof je door een stapeltje fotonegatieven heen kijkt. Daar is weinig van te maken; je ziet afbeeldingen door elkaar. En zo voelt het met deze foto net zo. Eigenlijk wilde ik het al opgeven.

Maar plotseling stond ik op een glooiende heuvel, op kort gras. Bomen in de verte, en een meter of 200 van me af, aan de voet van de heuvel, stond een witgekalkt vakwerkhuis. De balken waren zwart, het dak was met riet gedekt.  Er was een soort tuin bij, met wat bloemen. Dahlia's en rozen, zag ik.

De voordeur was opvallend laag. Iedereen die het huis binnen zou gaan, zou moeten bukken. De vloer van het huis was lager gelegen dan de grond buiten. Het viel echt op. Ik ging naar binnen en het eerste wat opviel was de vloer. Die was van aangestampte leem, met bij een haard, links van me, wat grotere plavuizen van roodachtig aardewerk.  Ik stond in de deuropening en 'keek' om me heen. Er stond een ronde, houten tafel met vier stoelen er omheen. Van die typisch boerenstoeltjes; rietgedekt en echt van die stoeltjes waar je het hooguit een half uur op uithoudt, daarna moet je naar de fysiotherapeut... Boven de tafel hing een grote olielamp aan een ketting. De ketting zat aan een grote dwarsbalk vast. Een oude lamp, zo'n ding met allerlei frutsels en krullen eraan. Het was een bedompte ruimte, ook door de stoffige vloer.

Wat echter het meest opviel, was de enorme, kamerbrede, houten pronkkast, meteen rechts van de deuropening. Een grote kast, bijna tot aan het plafond, met veel glazen deurtjes. Mooi, glimmend gepoetst hout. En de kast stond helemaal vol met Delfts Blauw. Een mooie collectie. Borden, kopjes, schalen, vazen, van alles stond er in die kast. Die enorme, massieve, glimmende kast, keurig opgepoetst, stond in schril contrast tot de rest van het interieur.

Ik kon het niet best plaatsen allemaal en dacht dat m'n fantasie met me op de loop was gegaan, want een Limburgs huis met een kast vol aardewerk vond ik wel een vréémde combinatie. Toch bleek het prima te kloppen. Ik had namelijk heel exact het huis van haar grootouders beschreven. Die woonden in dat huis, ergens in Zuid-Limburg, en als belegging en een beetje als hobby hadden ze heel veel Delfts Blauw aangeschaft. En dat stond inderdaad in een enorme kast.

Onze gastvrouw was er als klein kind wel geweest. Ze vertelde dat wat ik beschreef, klopt. Ze was inderdaad afkomstig uit Zuid-Limburg maar was in haar tienerjaren met haar ouders naar het westen van het land verhuisd; meer kans op werk voor haar vader...

De man van de foto kwam totaal niet "in beeld". Er was niemand in de woning, toen ik er "was". Het was voor mij voor het eerst dat ik in een echt authentiek Limburgs vakwerkhuis stond. Ik wist op dat moment zelfs niet dat Limburg dergelijke huizen rijk was..! Ik dacht dat dat meer bij Duitsland hoorde, dus ik had wat geleerd, tijdens die avond. :)
Vele jaren later, tijdens een korte vakantie aan Zuid-Limburg, zagen we veel van dergelijke huizen, daar. En ik moest nog vaak aan die avond denken, en vroeg me dan af of deze huizen een harde vloer hadden, of óók zo'n stoffige lemen vloer...