Een jaren '20-woning

Er kwam tijdens een avondbijeenkomst een oudere dame naar mij toe. Ik kende haar niet, had haar ooit wel eens gegroet maar nog nooit echt gesproken. Ze had een foto in haar handen. Ze keek wat weifelend, aarzelde even maar trok iets van stoute schoenen aan en vroeg met een timide stem of ik eens naar haar foto wilde "kijken". Ik was natuurlijk al geruime tijd bekend met het principe wat op de bijeenkomsten werd gehanteerd: er was een 'medium' wat een keuze maakte uit een tafel vol foto's, soms met wat voorwerpen, zoals kettinkjes of ringen, erbij.
Deze dame kwam na afloop van de bijeenkomst naar me toe. Haar foto was niet door het medium gekozen en ze had de foto dus weer van de tafel gepakt. Ze vroeg me of ik haar foto eens wilde 'bevoelen' om eens te kijken of ik wat "doorkreeg", zoals ze het noemde. Met dat "doorkrijgen" werd bedoeld dat overledenen informatie doorgaven aan een medium, zodat het medium die 'boodschap' dan aan de gesprekspartner kan doorgeven. Toen, en ook nu nog steeds, wist ik niet of ik mijn verkregen informatie wel van een overledenen kreeg, of dat er een ander mechanisme werkzaam was. Ik blijf volhouden dat de eenvoudigste verklaring meestal de beste is...

Ik vertelde mevrouw dat ik dat natuurlijk eens wilde proberen, maar dat ik niets kon garanderen. Ik was een beginner. Toch wilde ze dat ik het eens probeerde. We gingen even apart staan, want zo'n proces wordt wel erg moeilijk als men met kopjes koffie langs je heen probeert te komen, keuvelend over kleinkinderen en de naderende vakantieperiode...

De foto was een zwart-witfoto, ik denk een jaar of 30 oud. Hij liet een oudere man zien, keurig in driedelig kostuum. Op de achtergrond wat ramen van een huis, een plant op een tafeltje. Hij zat in een ouderwetse fauteuil.
Op het moment dat ik de foto vastpakte was het alsof ik de kamer die op de foto stond, "ingezogen" werd. Opeens stond ik in die kamer en kon om me heen kijken. Ik praatte over het huis; een oud, jaren '20 huis. Het voelde benauwd aan. Nogal somber, hoge ramen, hoog plafond, lange, stoffen gordijnen. Ik "hoorde" een pendule tikken. De man zat op de stoel en rookte een behoorlijk dikke sigaar. Witgrijze rookwolken trokken de kamer in en vulde deze met een onaangenaam rookgordijn.
Ik beschreef haar de kamer, vertelde over het rookgordijn, beschreef de kamer. Ik zei haar dat ik een situatie zag van minstens 30 jaren geleden, en dat ik het onwaarschijnlijk vond als de man nog leefde. Om te zeggen dat hij allang overleden was -wat ik voelde- vond ik namelijk wel erg bot en ik wilde het voorzichtig brengen...
Ik zag dat haar ogen vochtig werden. Ze vertelde dat dat hun eerste huis was en dat de man inderdaad al een jaar of tien geleden was overleden. De beschrijving van het huis klopte helemaal. Ze had altijd een hekel gehad aan de bedompte sfeer van het huis, en omdat ze nu alleen was had ze het huis een jaar of acht later verkocht. Maar ze had een afspraak met de man gemaakt. Een afspraak over de dood heen. Meer zei ze niet, maar ze vroeg of ik me eens op die afspraak wilde concentreren.

Ik nam de foto weer in m'n handen en liet maar komen wat er komen kon. Het is een soort "luisteren",  weet ik. Je gedachten, je hersenspinsels opzij zetten. "In alpha gaan" noemen ze het wel eens, of "meditatief voelen". Er zijn veel woorden voor, maar de woorden geven zelden goed het mechanisme weer.
Opeens zag ik dezelfde kamer, maar nu stond de man breed lachend met z'n rug voor de hoge ramen. De hele kamer was opeens gevuld met bossen fresia's. Blauwe, witte, roze, rode fresia's. En ik rook ze. Het was een heel sterke geur en de man lachte een brede glimlach en had z'n arme wijd uitgespreid, alsof hij al die bloemen weggaf. Het was een surrealistisch beeld; die man met z'n dikke sigaar en een kamer vol fresia's. Ik snapte er niets van.

Ik vertelde mevrouw maar gewoon wat ik zag -en wat ik rook. Ze begon zachtjes te huilen en pakte een zakdoekje uit haar tasje. "We hadden afgesproken dat xxx (ze noemde een naam) na z'n dood een teken zou geven. En omdat ik zo van fresia's hou, spraken we af dat hij me fresia's zou geven als het mogelijk was... Ik beschouw dit als een teken van hem!"

We namen afscheid en ik stond een beetje beduusd te kijken. Had ik nou een boodschap van een overleden echtgenoot gekregen en die doorgegeven, of had ik een soort onbewuste telepathische connectie gekregen met het geheugen van die mevrouw...? Geen idee. Maar we hadden allebei een paar geweldig mooie, voor haar troostrijke minuten beleefd. Minuten die ik nooit zal vergeten, want het was of ik een andere wereld was binnengestapt. Heel vreemd, maar erg boeiend... En het was het begin van meer van dit soort "reisjes"...