De treincontrole

Wederom een avond bij kennissen; dezelfde als waar ik al eerder over schreef.

Ik kreeg een foto. Een oude zwart-witfoto van een ietwat nors kijkende man. Na een minuutje ontspanning en "me laten gaan" stond ik opeens op een ondergrond van grind. Ik stond naast een trein. Het was een rangeerterrein, zag ik. Er stonden meer treinen en ik 'wist' dat ik nog aardig wat werk te doen had. Het was een donkere, frisse en mistige nacht. In feite WAS ik de man van de foto. Ik voelde dat ik niet zo jong meer was en dat ik teveel rookte. 

Ik had een stel zware werkschoenen aan, ik had een zware werkbroek aan en een dikke, stoffen beige jas. In m'n ene hand had ik een dunne, metalen hamer met een lange steel vast, en in m'n andere hand een zware, ouderwetse lantaren met een hengsel. Een soort olielamp leek het wel. Het gelige licht scheen naar voren.

Ik liep langzaam langs de trein en bij elk metalen treinwiel gaf ik op een bepaalde plek op het wiel een tik met die hamer. Ik sloeg niet hard maar ook niet zacht; het was een zeer geroutineerde klap. Dat gaf een speciaal geluid en ik luisterde erg goed naar de klank van de tik. Dat was m'n werk; luisteren of de tik van de hamer misschien 'dof' klonk, wat zou kunnen wijzen op haarscheurtjes in het wiel...

Als ik twijfelde gaf ik nog een tik. Bijna altijd wist ik dat het wel goed zat. Slechts heel af en toe zou de toon anders klinken, en dan moest dat gemeld worden. Het wiel moest dan vervangen worden...

Ik maakte me los van het beeld en vroeg aan onze kennis of wat ik tijdens mijn "reisje" had verteld, klopte. Hij knikte en vertelde dat zijn vader lang bij het spoor had gewerkt en dat één van zijn taken was, de wielen op breuk controleren. Vaak 's nachts, als er niet gereden werd en de treinen opgesteld stonden op rangeerterreinen. De lantaren is waarschijnlijk een oude carbidlantaren geweest. 

Al met al vonden we dit een indrukwekkend en zeer gedetailleerd reisje, wat ik had gemaakt. Het was een intense ervaring om opeens een ouder iemand te zijn en om dan zo een paar minuten uit zijn werk mee te kunnen maken. Geen idee hoe dit alles in z'n werk ging. Het mechanisme is me een groot raadsel waar ikzelf hooguit enige ideeën over heb. Maar ik vond het geweldig mooi...